ویروس یک عامل بیماری زای کوچک است که فقط در سلول های زنده یک ارگانیسم تکثیر می شود. واژه ویروس ریشه در زبان لاتین دارد و به معنای زهر یا هرگونه ماده سمی می باشد.

ویروس ها می توانند انواع شکل های حیات را، از جانوران و گیاهان گرفته تا میکروارگانیسمها، از جمله باکتریها و آرکیاها را آلوده کنند. میلیون ها نوع از ویروس ها در میان جانداران و در زیستگاه ها و مکان های مختلف وجود دارد و تا کنون بیش از ۶۰۰۰ گونه مختلف از ویروس ها به طور دقیق شناسایی و معرفی شده اند.

ویروس ارگانیسم زنده نیست، بلکه قطعه ای از نوکلئیک اسید است که درون یک پوشش پروتئینی (کپسید) محصور شده است. ویروس ها از باکتریها بسیار کوچکتر هستند و فقط با میکروسکوپ الکترونی قابل مشاهده اند. ویروس با استفاده از امکانات سلولی میزبان تکثیر می شود و فعالیت اصلی یاختههای میزبان را مختل می کند. ویروس ها بسیاری از جانوران و گیاهان و باکتریها را مبتلا می کنند اما فقط برخی از آن ها انسان را بیمار می کند. همچنین ویروس ها تنها در محیط خنثی در سلول های زنده تکثیر می شوند و انگل اجباری داخل سلولی می باشند. زیرا ویروس ها فاقد تمامی ویژگی های زیستی بجز فاز ژنتیک هستند، زیست شناسان تا اواخر سده گذشته آن ها را زنده نمی دانستند. ویروس ها رشد نمی کنند، حالت هومئوستازی ندارند و به دلیل نداشتن آنزیم های اصلی واکنش های متابولیسمی در آن ها رخ نمی دهد. فقط دو آنزیم در آن ها یافت می شود، آنزیم ATP و آنزیم رو نوشت بردار معکوس (مخصوص RNA دارها). البته امروزه با توجه به امکان کشت و تکثیر ویروس ها در شرایط آزمایشگاهی، تصور انگل اجباری بودن آنها دچار تردید است.

دانشمندان در مورد منشأ تکاملی ویروس ها تردید دارند. به نظر می رسد گروهی از ویروس ها از پلازمیدها تکامل یافته اند و منشأ تکامل گروه دیگر باکتری ها هستند. ویروس ها در تکامل گونه ها و انتقال افقی ژنها و در نتیجه نوترکیبی و ایجاد تنوع ژنتیکی نقش بسیار مهمی دارند.

در دهه های اخیر تحولات ویروس شناسی شروع به فاش کردن اطلاعاتی کرده است که نشان می دهد ویروس ها ممکن است موجود زنده باشند. یکی از این اکتشافات می می ویروس ها (mimiviruses)  بودند؛ ویروس های غول پیکری با کتابخانه های ژنومی بزرگی که حتی از برخی از باکتری ها نیز بزرگتر بودند. برخی از ویروس ها مانند ویروس ابولا دارای تعداد کمی از ژن هفتم است. برخی از این غول ها دارای ژن های پروتئینه ای هستند که برای ساخت یک ویروس جدید لازم و ضروری هستند. بر اساس این موضوع، ناشناخته ماندن این قضیه دلیلی بر قرار دادن آن ویروس ها در طبقه بندی موجودات غیر زنده است.

به دلیل دارا بودن برخی از ویژگی های موجودات زنده و فقدان برخی دیگر از آن ویژگی ها، اخیراً دانشمندان ویروس ها را «موجوداتی در لبه حیات» یا به عبارت دیگر «خود تکثیر شونده ها» تعریف می کنند.

در طی زمانی که هنوز در درون یک سلول آلوده (میزبان) قرار نگرفته، یا در حال آلوده کردن یک سلول نیستند، ویروس ها به شکل ذراتی مستقل یک ویروس یا ویرون هایی وجود دارند که وجودشان عبارت است از: (i) ماده ژنتیکی، یعنی مولکول های طولانی DNA یا RNA که کد کننده ساختار پروتئین هایی که ویروس با آن عمل می کند است. (ii) یک پوشش پروتئینی، که کپسید نام دارد، که ماده ژنتیکی را احاطه کرده و از آن محافظت می کند؛ و در برخی موارد (iii) یک غلاف خارجی از لیپیدها. شکل و قیافه های این ذرات ویروس از فرم های ساده مارپیچ و بیست وجهی گرفته تا ساختارهای پیچیده تر متغیر است:

ویروس ها ممکن است کروی، مارپیچی یا چند وجهی باشند. یک ویژگی مخصوص ویروس های جانوری این است که یک پوششی از جنس غشا ی سلولی (پروتئین، لیپید و گلیکو پروتئین) دارند. این پوشش را از میزبان قبلی خود بدست می آورند و این بدان جهت است که ویروس های جانوری از طریق آندوسیتوز (درون رانی) وارد میزبان می شوند. ویروس هایی که به باکتری ها حمله می کنند، باکتریوفاژ نام دارند که از سایر ویروس های گیاهی و جانوری پیچیده ترند. این بدان علت است که شامل دو پوشش چند وجهی (به عنوان کپسید) و پوشش مارپیچی (به عنوان دم) می باشند.

تاریخچه موز

 موزهای خوراکی (Banana) به همراه موزهای پختنی (Plantain)، به جنس Musa تعلق دارند. گونه های جنس Musa بومی مناطق گرمسیر آسیا و استرالیا می باشند. موزها در سراسر اقیانوس آرام توسط اولین مسافران دریایی حمل شده اند.

 مراکز طبیعی پراکنش جنس Musa در شمال از نپال و کوهستان های جنوب چین و در جنوب به جزایر جنوبی اندونزی و گینه نو امتداد می یابد، به علاوه این جنس در مناطق دورتر یعنی جنگل های انبوه مناطق گرمسیری و مرطوب کوئینزلند در استرالیا نیز دیده می شود. حد غربی این جنس هند و در مناطق دورتر جزیره پمبا (Pemba) در سواحل شرقی آفریقا و از سمت شرق وجود Musa وحشی در ملانیزا (Melanesia) و در مناطق دورتر در ساموآ (Samoa) ثبت شده است. هر دو این نقاط دورافتاده، در پمبا و ساموآ، می تواند توسط انسان بوجود آمده باشند. هیچ جنس وحشی موز در قاره آفریقا و یا در آمریکا ثبت نشده است. این مرزها، مناطق اولیه (طبیعی) تنوع Musa را مشخص می کنند.

کشاورزان جنوب شرق آسیا برای اولین بار موز را اهلی کردند. شواهد اخیر باستان شناسی و زیستی در باتلاق کوک (Kuk Swamp) در غرب مناطق مرتفع استان پاپوآ (Papua) در گینه نو نشان می دهد که کشت موز در آن منطقه حداقل به 5000 سال و احتمالا به 8000 سال قبل از میلاد برمی گردد. این احتمال وجود دارد که گونه های دیگر Musa بعدها و به طور مستقل در جاهای دیگر جنوب شرقی آسیا اهلی شده باشند. آسیای جنوب شرقی مرکز تنوع اولیه موز است. حوزه ثانویه تنوع موز آفریقا بیان شده است که سابقه ای طولانی در کشت موز در منطقه را نشان می دهد. مدارک و شواهدی برای کشت موز در طول هزاره اول قبل از میلاد در جنگل های جنوب کامرون بدست آمده است.

  این احتمال وجود دارد که خاورمیانه در زمان صدر اسلام با میوه موز آشنا بوده است. در برخی از نوشته ها آمده است که پیامبر اسلام با میوه موز آشنا بوده است. گسترش اسلام در موارد بسیاری موز را نیز با خود گسترش داد. منابع و مطالب متنی از زمان اسلام (مانند شعر و حدیث) بسیار فراوان به جای مانده است که اکثر آن ها به قرن 9 میلادی به بعد تعلق دارند. موز از قرن دهم میلادی به ادبیات مصر و فلسطین وارد شده است. در سال 650 میلادی مسلمانان فاتح موز را از شمال آفریقا به فلسطین بردند و امروزه مصرف این میوه در کشورهای اسلامی به میزان قابل توجهی، به خصوص در ماه رمضان افزایش یافته است.

 موز همیشه یک بخش اساسی از زندگی مردم جزایر اقیانوس آرام بوده است. علاوه بر میوه، همه بخش های این گیاه مفید است. موز هنوز هم قسمت مهمی از مواد ساخت خانه و باغ در جزایر اقیانوس آرام است. در این جزایر، موز به صورت تجاری در مقیاس نسبتا کوچک و عمدتا برای مصرف محلی پرورش داده می شود. در زمان جنگ جهانی اول با بکارگیری کشتی ها برای جنگ، به خاطر مشکلات عملی در رساندن محصول به مناطق شهری، پیشرفت تجاری موز در مناطق گرمسیری به پایان رسید و این امر به تولید موز خوراکی و موز پختنی ضربه وارد نمود.

 در قرن شانزدهم موز توسط ملوانان پرتقالی از غرب آفریقا به آمریکا معرفی شد. کلمه Banana در زبان ولوف (Wolof) در آفریقای غربی ریشه دارد و از یکی از زبان های اسپانیایی و یا پرتقالی به زبان انگلیسی وارد شده است.

در استرالیا باغات موز در مناطق نیمه گرمسیری ساحلی شمال نیوسوث ویلز (New South Wales) و جنوب شرقی کوئینزلند در اواخر دهه 1800 پدید آمده است. کشت موز در شمال کوئینزلند نیز در همان زمان رونق گرفت و امروزه در مقیاس وسیع توسط مهاجران چینی که جزو اولین مهاجران بودند، اداره می شود.

 هرچند تاریخ ورود موز به ایران دقیقا مشخص نیست، اما کشت و تولید موز در بخش هایی از جنوب استان سیستان و بلوچستان از قدیم رواج داشته و دانشمندانی مانند ابن سینا از این میوه نام برده اند.

در سال 1319 انتقال ریزوم های موز از هند به ایران برای اولین بار انجام گردید و به دلیل مقاومت بسیار زیاد گروه موز نشاسته ای در شرایط نیمه گرمسیری جنوب سطح زیر کشت آنها به سرعت افزایش یافت. اما ارقام وارد شده به دلیل آردی بودن میوه مورد استقبال مردم سایر مناطق کشور قرار نگرفت و فقط در بازارهای محلی استان های جنوبی کشور مورد مصرف قرار می گیرد.

کلون های اصلاح شده موز در سال 1334 وارد ایران شدند که به دلیل رشد بهتر در استان سیستان و بلوچستان و فروش بهتر میوه های آن در سایر مناطق کشور سبب کاهش اهمیت نشاسته ای گردید.

اولین گام در وارد کردن و کاشت ارقام موز به صورت تخصصی به سال 1348 (در برخی منابع 1342) برمی گردد که تعداد 5000 ریزوم و پاجوش موز از پاکستان وارد کشور گردید که همچنان کشت و کار آنها در برخی مناطق جنوبی کشور رونق دارد.

نگهداری محصولات پس از برداشت موجب کاهش کیفیت محصول میشود لذا لاازم است با ایجاد فناوری های توانمند،میزان فساد را به حداقل رساند.این بحث با تکنولوژی پس از برداشت معروف است.

کاهش و به حداقل رساندن ضایعات که اصطلاحا برداشت مخفی نامیده میشود یکی از راهکارهای موثر در تامین غذا و افزایش تولید به حساب می اید.بخش  عمده ای از این ضایعات را میتوان با اجرای عملیات صحیح قبل و بعد از برداشت حذف نمود.

  ﻧﺎم ﻋﻠﻤﻲ موز( :Musa sapientum )وﻧﺎم اﻧﮕﻠﻴﺴﻲ آن  Banana از ﺧﺎﻧﻮاده Musaceae

ﻣﺸﺨﺼﺎت ﮔﻴﺎه ﺷﻨﺎﺳﻲ

ﻣﻮز ﮔﻴﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﻋﻠﻔـﻲ ﺗـﻚ ﻟﭙـﻪ ﻛـﻪ ﻣﺎﻧﻨـﺪ درﺧﺘﭽـﻪ اﺳـﺖ. ﺑﺮﮔﻬـﺎی آن ﺑـﺴﻴﺎر ﺑـﺰرگ و ﭘﻬـﻦ و ﮔـﺎﻫﻲ ﺗـﺎ 2 ﻣﺘـﺮﻣﻲ رﺳﺪ.ﮔﻠﻬﺎی آن ﻣﺠﺘﻤﻊ و ﺑﺼﻮرت ﺳﻨﺒﻠﻪ اﺳﺖ ﻣﻴﻮه آن اﺑﺘﺪا ﺳﺒﺰ و ﺑﻌﺪ از رﺳﻴﺪن ﺑﺮﻧﮓ زرد در ﻣﻲ آﻳﺪ.

ﻣﻮز از ﭼﻬﺎر ﻫﺰار ﺳﺎل ﻗﺒﻞ در ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﻛﺸﺖ ﻣﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻣﻮز را ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﻜﻪ ﻫﻨﻮز ﺳﺒﺰ اﺳﺖ از درﺧﺖ ﻣﻲ ﭼﻴﻨﻨـﺪ و ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ و در آﻧﺠﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮔﺮﻣﺎ دادن آﻧﺮا ﻣﻲ رﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻣﻮز اﻧﻮاع ﻣﺨﺘﻠﻒ دارد ﻳﻚ ﻧﻮع آن ﺑﺴﻴﺎر درﺷﺖ و ﻧﻮﻋﻲ از آن ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ رﻳﺰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺰه ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ دارد. در ﻛﺸﻮرﻫﺎی اﺳﺘﻮاﻳﻲ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻣﻮز را ﻣﻲ ﭘﺰﻧﺪ و ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺞ و ﻟﻮﺑﻴﺎ ﻣﻲ ﺧﻮرﻧﺪ در ﻛﺸﻮرﻫﺎی آﻣﺮﻳﻜﺎی ﻻﺗـﻴﻦ ﻣـﻮز را ورﻗـﻪ ورﻗـﻪ ﻛﺮده و در آﻓﺘﺎب ﺧﺸﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﻜﻪ ﻣﻮز اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻮﺳـﺖ آن زرد و ﺳـﻔﺖ و روی آن ﻟﻜـﻪ ﻫـﺎی ﺳﻴﺎه وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و اﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻮز رﺳﻴﺪه اﺳﺖ. ﻣﻮز ﻧﺎرس ﺑﺪﻟﻴﻞ داﺷﺘﻦ ﻧﺸﺎﺳﺘﻪ زﻳﺎد ﻫﻀﻤﺶ ﺳﻨﮕﻴﻦ اﺳﺖ.

ﺧﻮاص داروﻳﻲ موز

ﻣﻮز از ﻧﻈﺮ ﻃﺐ ﻗﺪﻳﻢ اﻳﺮان ﻣﻌﺘﺪل و ﺗﺮ اﺳﺖ و ﺧﻮن را ﻏﻠﻴﻆ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ. ﻣﻮز اﻧﺮژی زﻳﺎدی دارد و ﭼﻮن ﻧﺮم ﻫﺴﺖ ﻏﺬای ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮای ﻛﻮدﻛﺎن و اﺷﺨﺎص  ﻣﺴﻦ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻟﻴﻞ داﺷﺘﻦ ﭘﺘﺎﺳﻴﻢ زﻳـﺎد ﺿـﺪ ﺳـﺮﻃﺎن ﺑـﻮده و ﻏـﺬای ﺧـﻮﺑﻲ ﺑـﺮای ﻣﺎﻫﻴﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮز ﻣﻠﻴﻦ ﺑﻮده و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ درﻣﺎن اﺳﻬﺎل و اﺳﻬﺎل ﺧﻮﻧﻲ اﺳﺖ. ﻣﻮز ﺧﻮﻧﺴﺎز اﺳﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﺷﺨﺎص ﻻﻏﺮ و ﻛﻢ ﺧﻮن ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮز ﺑﺨﻮرﻧﺪ. ﻣﻮز ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪه ﻣﻌﺪه، درﻣﺎن زﺧﻢ ﻣﻌﺪه و روده ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣـﻮز ﻧﻔـﺎخ اﺳـﺖ و زﻳﺎدﺧﻮردن آن ﺧﺼﻮﺻﺎ در ﺳﺮد ﻣﺰاﺟﺎن ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮔﺎز ﻣﻌﺪه ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺮای رﻓﻊ اﻳﻦ ﻋﺎرﺿﻪ ﺑﺎﻳـﺪ ﭘـﺲ از ﻣـﻮز ﻛﻤـﻲ ﻧﻤـﻚ ﻣﺼﺮف ﺷﻮد. ﻣﻮز ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺧﻮﺑﻲ در ﺗﺎﻣﻴﻦ رﺷﺪ و ﺗﻌﺎدل ﺳﻴﺴﺘﻢ اﻋﺼﺎب  دارد. ﺑﺮای درﻣﺎن ﺿﻌﻒ ﺑـﺪن ﻣـﻮز را ﺑـﺎ ﻋـﺴﻞ ﺑﺨﻮرﻳﺪ ﻣﻮز ﺑﻌﻠﺖ درا ﺑﻮدن ﻗﻨﺪ زﻳﺎد ﺑﺮای ﻣﺒﺘﻼﻳﺎن ﺑﻪ ﻣﺮض ﻗﻨﺪ ﻣﻀﺮ اﺳﺖ و ﻧﺒﺎﻳﺪ در ﺧﻮردن آن اﻓﺮاط ﻛﻨﻨﺪ.

 عناوین و سرفصل ها
تاریخچه موز

ﻣﺸﺨﺼﺎت ﮔﻴﺎه ﺷﻨﺎﺳﻲ موز

ﺧﻮاص داروﻳﻲ موز

ارزش ﻏﺬاﻳﻲ ﻣﻮز

ﻛﻨﺘﺮل ﻛﻴﻔﻴﺖ موز

تلفات موز

خصوصیات میوه های رسیده و تشخیص میوه های رسیده از نارس

1- مرحله رشد

2- مرحله ی بلوغ

3- مرحله ی پیری

تغییرات ایجاد شده در طول رسیدن موز

1- رنگ

2- تغییر در کربو هیدرات ها

3- اسید های الی

4- تغییر در ترکیبات نیتروژنه

5- تغییر در مواد معطر

روشهای تعیین رسیدگی میوه جات

مناطق مناسب کشت و پرورش موز در دنیا و ایران

روش های ازدیاد موز

رشد و نمو میوه موز

برداشت و فیزیولوژی پس از برداشت میوه موز

تکنولوژی و نگهداری میوه موز

خواص موز و مضرات موز : موز یکی از میوه هایی است که در سراسر جهان مصرف می شود، این میوه علاوه بر مصرف خام در تهیه انواع دسرها و کیک ها نیز به کار می رود. اما چقدر در مورد این میوه اطلاعات داریم؟ اصلا تاریخچه میوه موز را میدانیم؟ در مورد فواید موز اطلاعاتی داریم یا تنها یک مصرف کننده هستیم؟
در این مقاله از بوتیک آنلاین میوری قصد داریم در مورد تاریخچه میوه موز، خواص موز و حتی مضرات موز که ممکن است داشته باشد صحبت کنیم. پس با ما همراه باشید.
تاریخچه میوه موز
موز در ابتدا در جنوب شرقی آسیا، عمدتا در هند یافت می شد، سپس توسط فاتحان عرب به سرزمین های غربی برده شد. تولید انبوه موز از سال 1834 میلادی آغاز شد و در اواخر قرن 1880 به بیشترین میزان تولید رسید. موز در حال حاضر در بیش از 150 کشور جهان تولید می شود، میزان میانگین تولید موز در جهان سالانه حدود 105 میلیون تن است.
این میوه گرمسیری یکی از مهم ترین محصولات صادراتی است که به بخش مهمی از تجارت کشورهای در حال توسعه تبدیل شده است.
بر خلاف تصور عموم که موز را تنها یک میوه زرد رنگ می دانند، این میوه تنوع بسیار بالایی دارد و به اشکال مختلف یافت می شود. در واقع می توان گفت بیش از 1000 نوع موز در جهان وجود دارد که عمده رنگ های آن زرد، سبز، قرمز و بنفش است.
متداول ترین نوع موز که همان موز تجاری است، موز کاوندیش شیرین و بی دانه است. خواص موز کاوندیش که 95 درصد از کل موزهای تجاری را به خود اختصاص می دهد، بدون دانه است و خوردن آن را بسیار راحت می باشد.

مواد مغذی موجود در میوه موز
مهم ترین ماده مغذی که موز با آن شناخته شده است، پتاسیم می باشد. موز یک میوه سرشار از پتاسیم است و حاوی مقدار زیادی پروتئین، فیبر و سایر مواد مغذی می باشد.
.به طور متوسط یک عدد موز  (حدود 120 گرم) حاوی 110 کالری، 30 گرم کربوهیدرات و 1 گرم پروتئین است. موز به طور طبیعی عاری از چربی، کلسترول و سدیم می باشد.
مواد مغذی موجود در یک عدد موز به شرح زیر می باشند:
ویتامین B6: 0.5 میلی گرم
ویتامین C: 9 میلی گرم
کلسیم: 6 میلی گرم
پتاسیم: 450 میلی گرم
فیبر: 3 گرم
ویتامین E: 0.12 میلی گرم
آهن: 0.3 میلی گرم
پروتئین: 1 گرم
منیزیم: 34 میلی گرم
فولات: 25 میکروگرم
ریبوفلاوین: 0.1 میلی گرم
نیاسین: 0.8 میلی گرم
ویتامین A: 81 IU
منگنز: 0.3 میلی گرم

 
خواص موز |مزایای مصرف موز
 
بیخود نیست که موز یکی از فوق العاده ترین میوه های جهان است. این میوه به دلیل مواد مغذی که دارد مزایای فراوانی برای سلامتی بدن دارد. در ادامه به برخی از خواص موز اشاره خواهیم کرد.

بازسازی عضلات

در هنگام ورزش و فعالیت، عضلات از ذخایر گلیکوژن برای سوخت و ساز خود استفاده می کنند و تا حدی گلوکز ذخیره شده بدن را تخلیه می کنند. از این رو باید با مصرف کربوهیدرات، سدیم و پتاسیم مقدار از دست رفته این مواد بازگردانی شود تا از تخریب عضلات جلوگیری شود.
هنگام عرق کردن، بدن پتاسیم از دست می دهد. پتاسیم یک الکترولیت مهم برای عملکرد قلب و انقباض عضلات است که کمبود آن موجب گرفتگی و درد عضلات می شود.
یک موز پس از ورزش می تواند یک میان وعده عالی باشد زیرا حاوی پتاسیم، منیزیم و کربوهیدرات است.
طبق مطالعات مصرف موز باعث ترمیم ذخایر گلیکوژن و حمایت از رشد عضلات می شود.
 
تسکین جای نیش حشرات

یکی دیگر از خواص موز ، پوست موز است که اغلب به عنوان داروی طبیعی مورد استفاده قرار می گیرد، می تواند خارش نیش پشه را تسکین دهد. مالیدن جای نیش حشرات با پوست موز می تواند تسکین فوری داشته باشد زیرا قندهای آن به بیرون کشیدن مایعات از جای نیش کمک می کند.
 
کاهش التهاب

موزها حاوی فلاونوئیدهای طبیعی هستند که به عنوان آنتی اکسیدان در کاهش تورم و التهاب عمل می کنند. فلاونوئید موجود در موز غالبا کوئرستین است، این ماده در مبارزه با آسیب رادیکالهای آزاد نقش مهمی ایفا می کند.
التهاب ریشه در چندین بیماری مزمن مانند آرتریت روماتوئید، بیماری کرون و کولیت اولسراتیو دارد، بنابراین موز به عنوان یک عامل پیشگیری از این بیماری ها نیز عمل می کند.

سلامت قلب

از خواص موز می توان به پتاسیم آن اشاره داشت که باعث تقویت سلامت قلب و فشار خون طبیعی می شود. یک موز متوسط حاوی 0.4 گرم از این ماده معدنی است. پتاسیم همچنین به انقباض عضلات و پاسخ دادن به سلولهای عصبی کمک می کند. ضربان قلب را منظم نگه میدارد و می تواند تأثیر سدیم بر فشار خون را کاهش دهد.
علاوه بر این، موزها حاوی فلاونوئیدهای آنتی اکسیدانی هستند که به میزان قابل توجهی خطر بیماری های قلبی را کاهش می دهند.

 
بهبود هضم غذا

موزهای شیرین حاوی مقادیر زیادی نشاسته و پکتین هستند که از انواع فیبر غذایی به شمار می روند. نشاسته و پکتین به عنوان مواد مغذی پربیوتیک عمل می کنند و از رشد باکتری های مفید روده حمایت می کنند.
پتاسیم موجود در موز می تواند با تنظیم مایعات و بازیابی الکترولیت ها به عملکرد طبیعی روده پس از اسهال کمک کند.
فیبر نامحلول موز به انتقال مواد غذایی از طریق دستگاه گوارش شما کمک می کند به همین دلیل موز انتخاب خوبی برای رفع یبوست است.
 
زیبایی با موز

موز به دلیل وجود پتاسیم، ویتامین ها و سایر مواد معدنی برای تقویت پوست و مو مناسب است. ازخواص موز این است که ...پتاسیم، ماده اصلی موجود در موز سلولها را هیدراته می کند و به مرطوب شدن پوست و مو کمک می کند.
از موز در ساخت انواع مواد آرایشی و محصولات مراقبت از پوست و مو استفاده می شود. علاوه بر این می توانید در خانه از موز برای تهیه ماسک های تقویت کننده استفاده کنید.
به طور مثال می توانید با ترکیب نصف موز، نصف فنجان شیر نارگیل و دو قاشق چایخوری آووکادو یک ماسک موی عالی برای موهای خشک و مجعد درست کنید.
حاصل ترکیب دو عدد موز، یک فنجان شکر قهوه ای و کمی روغن زیتون یک اسکراب بدن فوق العاده است که سلول های مرده پوست را از بین می برد و باعث روشن تر شدن و نرم شدن پوست می شود.
برای تهیه ماسک صورت هم می توانید 1 قاشق غذاخوری عسل، 1 قاشق غذاخوری روغن نارگیل و نصف موز را با هم مخلوط کنید.
برخی از افراد هم اعتقاد دارند مالیدن پوست موز روی جوش ها باعث بهبود آنها می شود.

 
خوردن بیش از حد موز چه خطری می تواند برای سلامتی داشته باشد؟| مضرات موز

در خوردن موز هم مانند سایر میوه ها و غذاها باید تعادل رعایت شود. این میوه اگر در حد اعتدال مصرف شود مزایای فراوانی دارد اما زیاده روی در مصرف آن ممکن است مضرات موز را دنبال داشته باشد.
خوردن زیاد موز می تواند منجر به سردرد، خواب آلودگی، پوسیدگی دندان، هایپرکالمی (وجود بیش از حد پتاسیم در خون) و در موارد شدید منجر به آسیب عصبی شود.
 

سردرد

یکی از مضرات موز وجود  اسید آمینه است که رگهای خونی را گشاد می کند، هنگامی که اسید آمینه در بدن زیاد شود فرد دچار سردرد می شود.
 
پوسیدگی دندان

قند موجب پوسیدگی دندان می شود و موز نیز حاوی قند می باشد. مصرف بیش از حد موز و عدم رعایت بهداشت دهان و دندان میتواند منجر به پوسیدگی دندان ها شود.

 
خواب آلودگی

از دیگر مضرات موز وجود ماده ای به نام تریپتوفان است که به فرد احساس خواب آلودگی می دهد. خوردن بیش از حد موز احساس خواب آلودگی را در فرد تشدید می کند.
 
 خرید آنلاین موز در فروشگاه انلاین میوه میوری :)